Obama, Gaza en de frustraties+mijn interview NOS Oog op Morgen

In 2008, tijdens zijn fameuze verkiezingscampagne, was alle hoop op een doorbraak in het Midden Oosten op hem gevestigd. Immers, zijn populariteit had wereldwijd welhaast messiaanse proporties aangenomen. Obama stond bekend als de meest pro-Palestijnse senator van Amerika. Een van zijn grote leermeesters van Rashid Khalidi, de beroemde professor aan o.a. Columbia University. Tjjdens de campagne had Obama ook een toespraak gehouden voor de AIPAC, de grote Joodse lobby-organisatie.  Na afloop zeiden Joodse leiders overtuigd te zijn van Obama’s verbondenheid met Israel. ‘He is one of us’. Obama, dus als de vriend van de Palestijnen en Israel. De ultieme, unieke bruggenbouwer. Obama probeerde als president meteen zijn politieke kapitaal te verzilveren en kondigde in de eerste week van zijn presidentschap al aan George Mitchell, de vredesonderhandelaar die in Noord-Ierland een doorbraak had bereikt, als speciaal gezant naar het Midden-Oosten te sturen. Uiteindelijk tevergeefs. Na Obama’s herverkiezing probeerde hij het nog eens. Nu met de oude rot John Kerry die inmiddels negen maanden actief is in de regio met een zeer intensieve pendeldiplomatie. Hij pleegde de laatste tien dagen een paar honderd telefoontjes met betrokkenen, aldus Washington-insiders. Maar ook gisteren weer kwam er na anderhalf uur al een einde aan een 72-uur bestand. Triest is dat alle plannen (de Oslo-akkoorden, de routekaart voor de vrede, het Clinton Plan, het Mitchell Plan etc.) in hoofdlijnen op hetzelfde neerkomen. En in wezen is er op die hoofdlijnen al een akkoord bereikt over de gegarandeerde veiligheid voor Israel, een nieuwe Palestijnse staat, de nederzettingen en de status van met name Oost-Jeruzalem. Maar de duivel zit in de details en de sentimenten van wederzijdse haat en woede. Naast het enorme menselijke leed (‘heartbreaking’, aldus Obama) zijn er ook steeds grotere politieke konsekwenties. In de regio ontstaan twee grote blokken: Hamas-Gaza dat steun krijgt van Turkije, Quatar en ook steeds meer van Iran. (En van de Palestijnen op deWestbank) En het anti-Hamasfront van Israel, Egypte, Saoedi-Arabie en de Golfstaten. En natuurlijk de VS. Zo’n 60 procent van de Amerikanen steunt de Israelische Gaza-interventie en bijzonder deze week was de steun van de invloedrijke, doorgaans behoorlijk kritisch tov Israel staande Washington Post die openlijk in twee hoofdredactionele commentaren de kant van Israel koos.

De oplossing? Wie het weet mag het zeggen en krijgt de Nobelprijs voor de Vrede. Maar er is geen wezenlijk alternatief voor hoop. Wellicht wilt u even mijn interview van gisteravond terug luisteren met het Oog op Morgen via

http://www.radio1.nl/popup/terugluisteren-uren

www.nos.nl

Posted in Laatste nieuws.