Staaloorlog? Europa moet een ordinair potje armworstelen met Trump vermijden

Meer nog dan bij andere ‘twistthema’s’ tussen de Verenigde Staten en Europa is het bij de ‘tarieven oorlog’ noodzakelijk om diep in de psyche van Trump te kijken. Waar de Amerikaanse president op veel terreinen opportunisme en dus flexibiliteit vertoont, is zijn aversie tegen oneerlijke handel al sinds de jaren tachtig een ankerpunt in zijn politieke denken. In 1987 schreef Trump er al uitgebreid over in de New York Times en andere Amerikaanse kranten.
Juist de man die er als voorheen projectontwikkelaar in New York prat op gaat de allerbeste deals te kunnen sluiten, is er van overtuigd dat handelsland ‘America the Greatest’ onder zijn leiding hier toe in staat moet zijn. Ook in de internationale politiek, voor Trump vooral internationale business!, richt Trump zich op personen, op de politieke leiders. Daar wil hij zaken mee doen. Ten aanzien van de tarievenpolitiek heeft de Amerikaanse president in eigen land veel zeggenschap en hoeft zich weinig aan te trekken van instituten als het Amerikaanse Congres.
De beste insteek die Europese leiders dan ook kunnen kiezen is die van een persoonlijke aanpak. Zij moeten daarbij beslist voorkomen dat er een ordinair handje drukken met Trump ontstaat. Juist dat is een kolfje naar zijn hand. Trump wil altijd winnen en zal alle trucs uit de kast halen die ons ernstig kunnen benadelen
Europese onderhandelaars moeten begrip uitspreken voor Trumps grote zorgen ten aanzien van de werkloze staalarbeiders van Amerika. ‘The forgotten people’ die de kern van zijn achterban uitmaken! Tientallen staalfabrieken zijn de laatste jaren gesloten. Trump moet hen ‘iets’ bevredigends geven.
Welnu, Europa moet uitleggen dat de meeste staalproducten die wij uitvoeren specialistische producten zijn die in de Verenigde Staten niet of in onvoldoende mate worden geproduceerd. Amerika heeft ze nodig! Het is vooral China dat, ook ten koste van Europa, de markt overspoelt met goedkoop staal. Brussel moet Washington duidelijk maken dat beide continenten gezamenlijk druk zullen uitoefenen op China om de ‘oneerlijke’ handel te beteugelen. En eventueel zal Europa die verhoogde tarieven ten opzichte van China willen steunen. De eerste tekenen dat de Chinezen enig begrip hebben voor deze klachten zijn er al.
Er mag dus voor de goede zaak best wat gevlei vanuit Brussel komen. Maar Trump is pas echt bereid water in de wijn te doen als Europa eensgezind een ‘ruggengraat van staal’ etaleert. Gezien de spanningen in de wereld en de daaraan gerelateerde versterkte inspanningen voor de NAVO, op basis van de door Trump zo gewenste verhoging van onze defensie budgetten, mogen wij Europeanen onze staalindustrie niet verkwanselen. Precies het argument dat Trump gebruikt voor zijn verdediging van de Amerikaanse staal- en aluminium industrie.
Het is voor mevrouw Merkel en andere Europese regeringsleiders flink wennen om over te schakelen van de bedaarde, intellectuele Obama naar de volkse macho Trump. Maar als Putin, Xi en Kim de Amerikaanse president kunnen bespelen, en zelfs voor hun karretje kunnen spannen, dan moet het ons Europeanen toch ook kunnen lukken voor onze zaak succesvol op te komen
Trump zal hoe dan ook een aantal landen hogere importtarieven opleggen maar in dit scenario betaalt Europa daar niet de prijs voor maar vooral de Chinezen. De vraag naar Amerikaans staal zal, en ook nog eens tegen verhoogde prijzen, vast en zeker wel iets toenemen. Twee oude staalfabrieken in Illinois en Ohio hebben al plannen om zo’n 500 werkloze staalarbeiders aan te nemen. Als dat daadwerkelijk gebeurt, zal Trump ongetwijfeld naar het Amerikaanse heartland afreizen en als een vorst, Koning Staal!, worden toegejuicht. Een en ander zal onder een trumpiaans vergrootglas worden gelegd en dat moeten we hem maar gunnen. Een echte internationale handelsoorlog waar ook Europa bij betrokken is, leidt potentieel tot een miljoenen banenverlies. Europa heeft zo bezien bij uitstek de kans om een naderende crisissituatie te voorkomen.

Posted in Laatste nieuws.